دیده‌بان گاه‌نگاری‌های بهرنگ تاج‌دین
خوراک وبلاگ
دوشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۳۸۵

اينترنت تعطيل، حاجی خلاص!

۱- در اين چند سال، چندين و چند بار پيش دکتر کاهانی، رييس «مرکز آمار، اطلاعات و امور رايانه‌ای» دانشگاه رفته‌ام. دانشگاه، دسترسی به URLهايی را که به پورتی خاص اشاره دارند، مسدود کرده است. مثلاً نمی‌توانيد با اينترنت دانشگاه، وارد صفحه‌ای به آدرس http://www.example.com:2083/ بشويد. (اگر مثل من، سايتی داشته باشيد، نشانی کنترل‌پنل و WebMail سايتتان چيزي شبيه به اين‌هاست)
يادم می‌آيد که يک بار براي شکايت از اين موضوع، پيش ايشان رفته بودم که در جوابم گفت: «اصلاً خيلي از دانشگاه‌ها و مراکز تحقيقاتی دنيا، به جای فيلترينگ، دسترسی را منحصر به سايت‌هايی خاص کرده‌اند. يعنی شما فقط به سايت‌هايی خاص، دسترسی داريد و خارج از آن فهرست، همه چيز ممنوع است.»
نهايت کلام اين که برويد خدا را شکر کنيد که اين گونه محدودتان نکرده‌ايم.

۲- اين روزها، خيلی‌ها از «طرح ساماندهی پايگاه‌های اينترنتی» گفته‌اند و نوشته‌اند. در اين صفحه می‌توانيد خيلی از لينک‌های جالب در اين مورد را ببينيد. من هم می‌خواهم به چند مورد که جايی نديده‌ام، اشاره کنم.

۳- اول از هر چيز، «پايگاه اطلاع‌رسانی اينترنتی ايرانی» يعنی چه!؟
يعنی فارسی‌زبان؟
يعنی هاست شده در ايران؟
يعنی سايتی که صاحبش تبعه ايران است؟
يعنی سايتی که صاحبش مقيم ايران است؟
حالا اگر چند نفر مشترکاً صاحب سايت بودند، آن وقت چه؟
مثلاً در مورد يک انجمن (Forum) اينترنتی، اگر صاحبانش، خارجي بودند و اعضايش ايرانی يا مقيم ايران، آن وقت سايت مزبور، ايرانی به حساب می‌آيد؟ داشتن چند نفر عضو ايرانی يا مقيم ايران، سايت را «ايرانی» می‌کند؟
الان مثلاً «بالاترين» (که صاحبان و مديرانش و همين طور خيلی از کاربرانش خارج ايرانند) ايرانی است؟
اين عبارت «ايرانی» به کلی نامفهوم و نامشخص است.

۴- از بين همه اطلاعات درخواستی، دو قسمت برايم جالب‌تر است: « مخاطبین به لحاظ رده‌بندی سنی» و «مخاطبین به لحاظ تخصص»
برای تمامی صاحبان سايت‌ها، تنها راه شناخت مخاطبين، استفاده از آمارگيرهايی نظير WebStats4u و Google Analytics است. اما تا حالا، حتی در بين گزارش‌های فوق‌العاده دقيق تحليل‌گر گوگل هم نديده‌ام که اشاره‌ای به سن بازديدکنندگان، تحصيلات يا تخصص آن‌ها شده باشد.
از نظر عملی، برای فهميدن سن يک نفر، دو راه وجود دارد: يکی ديدن برگه‌های هويت رسمی نظير شناسنامه، گذرنامه، کارت ملی و امثالهم. ديگری هم گرفتن آزمايش اشعه ايکس از استخوان‌ها. آمارگيری را می‌شناسيد که چنين اطلاعاتی را بتواند جمع‌آوری کند!؟ (در مورد تخصص هم سکوت، سرشار از سر و صداست!)

۵- سؤال ديگر برايم، اشاره به «خدمات www و FTP» است. اولاً در علم شبکه وب، چيزی به نام خدمات www (يا احتمالاً «WWW Service») وجود ندارد. اگر منظور همان http است، سؤالی که پيش می‌آيد اين است که SSL (معروف به https) چطور؟ تکليف در مورد ساير پروتکل‌ها مثل MMS و gopher چيست؟
يعنی يک نفر آدم باسواد ... ولش کنيد! ديگر اين غرغر تکراری شده است؟

۶- يک مشکل ديگر هم وجود دارد. سايت شما «Privacy Policy» ندارد. حريم شخصی من، نحوه کاربرد اطلاعات شخصی من، حقوق و وظايف شما در قبال انتشار اين اطلاعات نامعلوم است. حالا سرورتان می‌خواهد وحشی باشد، در آمريکا، چين يا گينه بيسائو باشد، مهم نيست. اگر سايتتان هک شد و اطلاعاتم را دزديدند، چگونه و چقدر غرامت می‌پردازيد؟

۷- به فرض هم که من سايتم را ثبت کردم و قانونی شد، چطور می‌خواهيد از من «حمايت» کنيد. لطفاً اول هويجتان را رو کنيد، بعد به سراغ چماق برويم.
من يک سايت شخصی و غيرانتفاعی با تعداد بازديدکننده بسيار محدود دارم و سالانه چند هزار تومان هم بيشتر خرج روی دستم نمی‌گذارد. شما چگونه از من حمايت می‌کنيد؟ برای سرورم که در آن طرف دنياست، نگهبان می‌گذاريد؟ اصلاً سواد، تخصص يا وظيفه وزارت ارشاد، مواظبت و نگهبانی از سرور است؟
يا نکند به سايت ثبت شده و قانونی‌ام، لينک می‌دهيد و صبح تا شب، روی آن لينک‌ها کليک می‌کنيد تا رتبه سايتم در گوگل بالا برود و بازديدکننده‌هايش زياد بشوند؟
نمی‌خواهم! نه امنيت، نه بازديدکننده و نه PageRank بالا! همه‌شان ارزانی خودتان!

۸- نکته ديگری هم هست. هر چقدر دلتان خواست به آدرس info@behrang.net ايميل بفرستيد. چنين آدرسی وجود ندارد و نامه‌هايتان به black hole هدايت خواهند شد. بنده هيچ دليلی نمی‌بينم که چنين نشانی تابلويی بسازم. همين شکلی هم تا دلتان بخواهد اسپم دريافت می‌کنم و فضای سرورم اجازه نمی‌دهد که چنين ايميلی بسازم که روزی 50 بار مجبور به خالی کردنش باشم.
راستی! من اصلاً ايميل ساختن بلد نيستم! وب‌مستر سايتم هم شخص شخيص خودم هستم.
تا وقتی که ايميل info@behrang.net لازم باشد، سايتم غيرقانونی خواهد ماند. فيلترش کنيد تا چشمم در بيايد.

۹- بقيه مطالب را هم که ديگران بسيار گفته‌اند. نامربوط بودن اينترنت به دولت جمهوری اسلامی ايران (و هر دولت ديگری) بديهی است و نمی‌توان برايش قانون گذاشت. آقايان هنوز هم معنی «دهکده جهانی» را نفهميده‌اند. اين دهکده، نه کدخدا دارد و نه لازم دارد و نه شما می‌توانيد کدخدايش باشيد. نهايت کدخدايش AICANN و W3C هستند.
از طرف ديگر، اطلاعات، ذی‌قيمت هستند. به چه دليل بايد اطلاعات به اين باارزشی را به شما بدهم؟ من دومينم را نزد شما ثبت کرده‌ام يا هاستم را از شما گرفته‌ام که اين اطلاعات را می‌خواهيد؟

۱۰- آقايان! لطفاً تعارف را کنار بگذاريد. خودتان هم می‌دانيد که اين طرح‌هايتان به هيچ نتيجه‌ای نمی‌رسد و نمی‌توانيد با اين روش‌ها جلوی اينترنت را بگيريد. يک باره، حرف دلتان را بزنيد و اينترنت را به تعدادی سايت خاص محدود کنيد و «هر چيز» ديگری را غيرمجاز اعلام کنيد و محدود. هم ساده است. هم دردسرهای فيلترينگ پرمشقت و گران فعلی را ندارد.
شتر مُرد، حاجی خلاص!

بالاترین  دلیشس  توییتر  فرندفید  فیس‌بوک


یادداشت‌های شما:

perfect! kheili kheili hal kardam az neveshtat damet garm

[ amzzzz ] | [سه شنبه، ۱۹ دی‌ماه ۱۳۸۵، ۶:۳۲ صبح ]